இரவு உணவு உண்ணும் வேளையில் வீட்டிற்கு வெளியே பைக்கை உதைத்துக் கிளப்புகின்ற ஓசைக் கேட்கவும் அது பரத்தாக இருக்குமோ, கம்பெனிக்கு கிளம்புகிறானா என்ன என்று தன் வாயில் இருந்த உணவோடு எண்ணத்திலும் அசைப்போட்டாள் ரித்திகா.
தாத்தாவின் வார்த்தைகளை கேட்டு அதிர்ந்த பரத், இவள் சமைத்ததையா நாம் உண்கிறோம் என்று திகைத்துப் போய் பார்க்க, ரித்திகாவோ தன்னை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.
தன்னை எரித்து விடுவதை போல் பார்த்துவிட்டு விலகிச் சென்றவன் தனது இருசக்கர வாகனத்தை அந்த இடமே பலமாக அதிரும்படி உதைத்து வேகமாக முறுக்கிவிட்டு கிளப்பிச் சென்றதிலேயே அவனுடைய கோபத்தின் அளவு உறைக்க அதிர்ந்துப் போய் நின்றிருந்தாள் ரித்திகா.
லேசாக வாயைப் பிளந்து கைமறைவில் கொட்டாவி ஒன்றை விட்டவாறே அறையை விட்டு வெளியே வந்த ரித்திகா, மூக்கு கண்ணாடி என்கின்ற பெயருக்கு ஏற்ப தாத்தா அணிந்திருந்த கண்ணாடி அவர் மூக்கின் சரிவில் முழுவதும் சரியாமல் இடையில் தடையிட்டு தேங்கி நிற்பதை சிரிப்புடன் பார்த்தவாறே அருகில் வந்து கயிற்றுக் கட்டிலில் அமர்ந்து கையில் ஏதோ ஒரு தடிமனான தமிழ் புத்தகத்தை வைத்து கூர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தவரின் தோளில் வசதியாக தலையை சாய்த்துக் கொண்டாள்.